ของที่แม่กิน

คุณแม่ของผมเป็นคนรูปร่างสูงโปร่ง และจัดว่าเป็นคนค่อนข้างผอมมาแต่ไหนแต่ไร อาจจะเป็นเพราะแม่ไม่ค่อยกินอาหาร เช้ามาจิบกาแฟดำแก้วเดียวอยู่ได้ถึงเพล แถมพอกินข้าวเที่ยงไปเพียงเล็กน้อยก็จะอิ่มและรู้สึกง่วงทันที ตื่นมาตอนบ่ายแก่ ๆ ก็จะยังไม่รู้สึกหิว และไปกินข้าวเย็นอีกทีตอนค่ำ

กิจกรรมหลักระหว่างกินอาหารเย็นของแม่ผมมีสองอย่างคือ หนึ่งดูละครทีวี และสองคุยโทรศัพท์ ผมสังเกตเห็นมานานแล้วว่า แม่จะเริ่มยกหูโทรศัพท์โทรไปหาเพื่อนคนนู้นคนนี้ หรือไม่ก็ญาติ ๆ ที่นครปฐมเป็นประจำตอนที่ข้าวในจานเหลืออีกประมาณสองสามคำ ช่วงที่คุยโทรศัพท์แม่ก็จะค่อย ๆ หยุดกินข้าว และบอกให้ยกจานไปเก็บทุกที

บางครั้งที่แม่ไม่ได้เปิดทีวีขึ้นมาดู หรือไม่ได้โทรศัพท์ไปหาคนนู้นนี้ ก็จะมีกิจกรรมรอง คือ บ่นเรื่องของผม (ให้ผมเองนั่นแหละฟัง) เรียกว่ากินไปบ่นไปสอนไป จนเลิกกินข้าวและบอกให้ยกจานไปเก็บอีกเหมือนกัน

เวลาที่ลูก ๆ หรือใคร ๆ จะซื้อของกินอะไรมาฝากแม่ ท่านมักจะบอกว่าไม่ต้องซื้อมาหรอก เปลืองตังค์ ของกินแม่มีอยู่เต็มตู้เย็น ซึ่งเป็นเรื่องจริง ถ้าแม่ไม่ซื้ออะไรมาเก็บไว้ ก็จะมีคนนำข้าวของมาฝากท่านเป็นประจำ ทั้งลูก ๆ และคนรู้จัก ส่วนใหญ่เป็นของกินพวกผัก ผลไม้ ขนมกินเล่น กระทั่งเนื้อไก่ เนื้อหมู และพวกที่ไม่ใช่ของกิน เช่น น้ำหอม จนตู้เย็นขนาดสูงท่วมหัว แทบไม่เหลือช่องว่างให้ใส่อะไรเข้าไปได้อีก

ของกินที่คนนำมาฝากแม่ มักจะเป็นของดี ๆ คุณภาพสูง ราคาแพง แม่ผมก็จะรู้สึกเสียดาย เก็บไว้จนมันเริ่มเสีย หรือใกล้จะหมดอายุ ค่อยนำออกมากิน ซึ่งบางทีก็กินกันไม่ทันวันหมดอายุ กลายเป็นว่าได้กินครึ่ง ต้องทิ้งไปครึ่ง จนเป็นเรื่องปกติ

ที่จริงแม่ผมมีของที่ชอบกินอยู่ไม่กี่อย่าง แม่มักจะถามผมว่าจำได้ไหมว่าแม่ชอบกินอะไรบ้าง ผมจำได้ว่าแม่ชอบน้ำพริกแมลงดา ทุเรียนทอด ไส้กรอกรมควันตราหมูตัวเดียว (คนส่วนใหญ่ซื้อไส้กรอกทีละไม่กี่ขีด แต่แม่ผมซื้อทีละเป็นกิโล) ส่วนใหญ่ที่แม่ถามก็เพราะเมียผมชอบซื้อของกินมาฝาก แล้วให้ผมเป็นคนหิ้วมาให้ท่าน แต่เป็นของที่ท่านกินได้แค่หนสองหน แล้วก็เบื่อ รวมทั้งไม่อยากให้ลูก ๆ ต้องเสียเงินซื้อมา (คือถ้าจะซื้อมา ก็ซื้อของที่แม่ชอบมาเลยดีกว่า ตรงประเด็นดี)

แม่ผมเป็นคนที่ไม่ชอบออกไปหาความบันเทิงนอกบ้าน ทั้งพ่อและแม่ผมพูดบ่อย ๆ ว่าเก็บเงินไว้ให้ลูก ๆ ดีกว่า แต่ถ้าลูก ๆ พาแม่ออกไปกินข้าวนอกบ้านในวันแม่ แม่จึงจะไปเพราะมีเพียงปีละหน และเนื่องจากแม่จำวันเกิดตัวเองไม่ได้ พวกเราจึงใช้วันแม่เป็นการเลี้ยงวันเกิดท่านไปในตัว

นอกจากออกไปกินข้าวกับลูก ๆ ในวันแม่แล้ว ถ้าหากมีคนชวนแม่ไปทำบุญท่านจะชอบมาก ไม่ว่าจะเป็นทอดกฐิน ผ้าป่า หรือว่าเทศน์มหาชาติ ไกลแค่ไหนท่านก็ไป (โดยเฉพาะวัดที่มีชื่อเสียงโด่งดังเรื่องให้หวยแม่น)

เมื่อต้นเดือนนี้ พี่สาวกับพี่เขยผมชวนแม่ไปเที่ยวแสวงบุญ นมัสการสังเวชนียสถาน ที่ประเทศอินเดีย เนปาล ช่วงเดือนหน้า แม่ตอบรับทันทีแล้วโทรมาชวนผมไปหาซื้อเสื้อกันหนาว แม่บอกว่าที่จริงพี่เขยผมก็มีเสื้อกันหนาวให้ยืม แต่แม่ไม่ชอบ เพราะมันตัวใหญ่ เวลาที่ถ่ายรูปออกมาเดี๋ยวไม่สวย

เรื่องสวยเรื่องงามนี่แม่ผมให้ความสำคัญเป็นอันดับต้น ๆ และมีเพลงที่ท่านร้องบ่อย ๆ จนกลายเป็นเพลงประจำตัว คือ “ถึงฉันแก่แล้ว ฉันก็อยากสวย… ใครจะทำไม” :D

หลังจากที่คุยกับพี่ชายและพี่สะใภ้คนโตแล้ว ก็สรุปตรงกันว่าจะพาคุณแม่ไปชอปปิ้งที่แพลตตินัม ประตูน้ำ ที่จริงแม่ผมชวนเมียผมไปด้วย แต่เมียผมติดขึ้นเวร ตอนแรกว่าจะไปกันวันพฤหัสบดี ผมก็เลยว่าจะพาท่านไปเดินตั้งแต่ห้างเปิด จะได้มีเวลาเดินเลือกดู มองหา เปรียบเทียบก่อนซื้อตัวที่ชอบ แต่สุดท้ายเลื่อนนัดมาเป็นวันพุธ พี่ชายผมติดงาน ส่วนผมติดทำโปรเจคช่วงเช้าถึงบ่าย พี่สะใภ้คนโตจึงอาสาพาคุณแม่ไปเดินเลือกซื้อเสื้อกันหนาวก่อน แล้วผมค่อยตามไปตอนเย็น

ที่ผมตามไปตอนเย็น เพราะเป็นคำสั่งเมียให้พาคุณแม่ไปกินส้มตำที่แพลตตินัม เมียผมบอกว่าเห็นแม่ผมกินส้มตำบ่อย ช่วงไหนที่ท่านเบื่อ ๆ อาหารก็มักจะสั่งส้มตำมากิน และส้มตำที่แพลตตินัมก็อร่อยระดับโลก

ตอนที่ผมไปถึงคุณแม่ซื้อของเสร็จพอดี ผมจึงพาท่านขึ้นไปชั้น ๖ (ส่วนพี่สะใภ้ขอพาแม่ตัวกับหลานไปหาซื้อของต่อก่อนค่อยตามมา) เมื่อถึงชั้น ๖ หาที่นั่งให้แม่ได้แล้ว ผมก็ไปซื้อส้มตำปลากรอบ ข้าวเหนียว ไก่ย่าง มานั่งกินกับแม่ ท่านกินคำแรกก็บอกว่าอร่อย รสชาติกลมกล่อมกำลังดี ไม่เผ็ดเกินไป ไม่มีรสไหนอ่อนแก่กว่ากัน ท่านกินไปชมไป ลูกชายก็ได้หน้า เห็นแม่กินได้อย่างเอร็ดอร่อยก็ดีใจ ข้าวเหนียวที่ซื้อมาตอนแรกสามห่อ ผมซัดไปคนเดียวสองห่อแล้ว ข้าวเหนียวของแม่ก็ใกล้จะหมด ผมจึงวิ่งไปซื้อข้าวเหนียวมาเพิ่มอีกสองห่อ ตอนแรกแม่บอกว่าอิ่มแล้ว แต่ผมยัดข้าวเหนียวไปให้ท่านหนึ่งห่อ ท่านกินข้าวเหนียวห่อที่สองอีกเกือบครึ่ง และบอกว่าไม่เคยกินข้าวได้เยอะแบบนี้มาก่อน

เมื่อพี่สะใภ้ผมพาแม่กับหลานตัวตามขึ้นมา พวกเราก็กินกันใกล้เสร็จพอดี ผมก็รีบอวดว่าวันนี้คุณแม่กินข้าวได้เยอะล่ะ กินข้าวเหนียวกันสองคนห้าห่อแน่ะ แม่ผมพูดขึ้นมาว่า “ไอ้บ้า บอกเขาทำไม แม่อายนะ” แล้วก็ยิ้ม ๆ (ผมคิดในใจ แม่อาย แต่ผมอิ๊มอิ่ม) :D

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: