กินสู้โรค

ช่วงต้นเดือนธันวาคมที่ผ่านมา ผมรู้สึกเจ็บคอ ด้วยความที่มีประสบการณ์เคยป่วยบ่อย จึงรู้ว่าต้องรีบจัดการกับคอที่เจ็บนี้ทันที เพราะถ้าปล่อยให้มันลุกลาม มันจะนำไข้ตัวร้อนสูงมาให้ในชั่วข้ามคืน

เริ่มกระบวนการรักษาตัวเองด้วยการแปรงฟันอย่างพิถีพิถัน และนานกว่าปกติ จากนั้นกลั้วคอด้วยน้ำยาบ้วนปากเป็นเวลานาน พยายามให้น้ำยาไปถูกบริเวณคอที่เจ็บให้มากและนานที่สุด ดื่มน้ำเปล่าอุณหภูมิห้องปริมาณมากๆ (น้ำขวด ๖๐๐ ซี.ซี. สองขวด ดื่มรวดเดียว เพื่อลดอุณหภูมิภายในร่างกาย) หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกยาวๆ (เพิ่มออกซิเจนให้เม็ดเลือดแดง)

วันต่อมาอาการเจ็บคอหายไป แต่มีอาการคันคอตรงบริเวณที่เคยเจ็บมาแทนที่ และเริ่มจะมีเสมหะปริมาณมาก คราวนี้ต้องสู้กับโรคกันอย่างเต็มที่ เพราะข้าศึกมันยังไม่อ่อนกำลังลงไปสักเท่าไหร่ แค่เปลี่ยนกระบวนทัพกลับมาเล่นงานเรา

พอวันถัดมา กลับมาเจ็บคอนิดๆ สลับกับอาการคันในคอ และเริ่มมีน้ำมูกเหนียวๆ ข้นๆ ดังนั้นนอกเหนือจากการรักษาสุขภาพช่องปาก และกลั้วคอบ่อยๆ ทันทีที่รู้สึกคัน ดมยาดมเพื่อทำให้น้ำมูกแห้ง ไม่ไหลลงคอ เพื่อปัองกันการไอ แล้วก็ต้องกินอาหารมากๆ เช่น กินโจ๊กตอนเช้าสองชุด กินก๋วยเตี๋ยวมื้อเที่ยงสองชาม กินข้าวเย็นสองจาน กินข้าวต้มตอนค่ำสามถ้วย ฯลฯ เมียผมก็เลยแซวว่า

“ช่วงนี้พี่หน่อยเป็นน้องพลับ (ขอสอง)”
“อ้าว ช่วงนี้พี่ต้องกินสู้โรค เดี๋ยวพอหายป่วยก็ค่อยกินเหมือนเดิม”
“กินเหมือนเดิมยังไง เยอะเหมือนเดิมอะดิ”
“ถูกต้องแล้วคร๊าบบบ” :D

/me ช่วงที่ร่างกายกำลังแย่สุดๆ เจอหนุ่ยที่คอร์ดแบดมินตัน ตอนนั้นเพิ่งกินข้าวเย็นเสร็จและรู้สึกง่วงมากจึงตาปรอยๆ เลยบอกหนุ่ยว่าช่วงนี้ต้องกินมากๆ นอนเยอะๆ จะได้หายไวๆ หนุ่ยบอกว่า “กูว่ามึงไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่เป็นโรคขี้เกียจเท่านั้นแหละ”

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: