ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

ประมาณเดือนที่แล้ว ขึ้นรถเมล์กลับบ้านจากพันธุ์ทิพย์พลาซ่า บนรถค่อนข้างว่าง แต่ไม่มีที่นั่งแล้ว เราได้ยืนอยู่ฝั่งซ้ายที่เป็นเบาะแบบนั่งได้สองคน

ตรงที่เรายืน อยู่ใกล้บริเวณที่จับเหนือหลังเบาะอันหนึ่ง ฝั่งติดทางเดิน ค่อนไปทางท้ายรถ ที่เบาะนั้นมีฝรั่งนุ่งกางเกงขาสั้นนั่งอยู่ อายุน่าจะราวๆ ๓๐ ถัดขึ้นไปหนึ่งเบาะตรงติดทางเดินเหมือนกันมีคุณอาผมหงอกหนึ่งคน ส่วนเบาะถัดไปทางด้านหลัง ฝั่งริมหน้าต่าง มีน้องคนหนึ่ง อายุคงประมาณเกือบๆ สิบขวบ นั่งเอาแขนซ้ายพาดอยู่ที่ขอบหน้าต่าง ทั้งสามเป็นเพศชายเหมือนกัน ต่างกันที่อายุ นัยว่าเป็นตัวแทนของสามเจเนอเรชั่น ;)

บนรถเมล์บ่ายวันนั้นเขาเปิดวิทยุด้วย เราก็ยืนฟังไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเพลงของพี่ป้างดังขึ้นมา ช่วงแรกๆ ท่อนอินโทร ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พอถึงท่อนที่ร้องว่า .. “ฉันต้องทำ ทำอะไร สักอย่างแล้ว” น้องริมหน้าต่างก็โยกหัว เอาแขนตีเป็นจังหวะกับขอบหน้าต่าง ฝรั่งที่นั่งค่อนไปทางด้านหน้าผมก็โยกตัวไปมา และเอามือขวาตีกับหน้าตักพร้อมกระทืบเท้า ส่วนคุณอาที่ด้านหน้าก็โยกศีรษะอย่างแรง … ผมยืนโดยใช้มือขวาจับราวด้านบน สังเกตอาการคนทั้งสามแบบขำๆ และใช้น้ิวหัวแม่มือเคาะกับราวรถเมล์เป็นจังหวะ :D

1 ความเห็น »

  1. lung said

    ฮ่าๆๆ ตลกดี
    เรียกว่า รถมิวสิคได้นะเนี่ย
    ทำไมไม่เต้นเลยหล่ะ
    แล้วคนขับโยกหัวด้วยป่าว??

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: