ผมชอบสะกดคำในหัวก่อนพูดอะไรออกไป เพราะบางทีนึกไม่ออกว่าคำที่จะพูดนั้น พูดว่าอย่างไร หรือบางทีก็เตรียมประโยคที่จะพูดไว้ก่อนล่วงหน้า สักหนึ่งหรือสองประโยค แถมบางทีเตรียมจะพูดไว้สองประโยค แต่ดันพูดออกมาแต่ประโยคที่สอง เพราะนึกว่าพูดประโยคแรกออกไปแล้ว ทำให้คนที่ได้ฟังงงไปตามๆ กันว่าไอ้นี่มันพูดอะไร(วะ) ยิ่งเดี๋ยวนี้ได้คุยกับภรรยามากขึ้น คนที่งงบ่อยๆ จึงเป็นภรรยาของผมเอง

หลังแต่งงานได้ไม่นาน พี่เจษ ร้าน Easy Easy Internet หน้า ก.ท.ม. แถวๆ ร้านเก่าผม โทรมาสอบถามข้อมูลเรื่องถุงน่องแบบ support เต็มตัวเพราะเข้าใจว่าภรรยาผมเป็นพยาบาลอยู่ศิริราช (ยาและอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ศิริราชจะถูกมาก) เนื่องจากพี่นก แฟนของพี่เจษ ไปฉีดน้ำเกลือละลายเส้นเลือดขอดที่ขา แล้วจำเป็นต้องใส่ถุงน่องแบบ support เพื่อช่วยให้อาการเส้นเลือดขอดดังกล่าวหายเร็วขึ้น

แฟนผมเองก็เป็นเส้นเลือดขอดที่ขาเหมือนกัน เยอะด้วย เพราะอาชีพพยาบาลต้องยืน เดิน วันละหลายชั่วโมง (ยังไม่รวมชั่วโมงช๊อปปิ้งเข้าไปอีก) พอเป็นเส้นเลือดขอดที่ขาแล้วจะทำให้เมื่อยขาง่าย และบ่อย ครั้นจะไปฉีดน้ำเกลือละลายเส้นเลือดขอด ก็เจ็บ และต้องไปทำหลายครั้ง ผมจึงบอกแฟนว่า “ถึงหนูมีเส้นเลือดขอดที่ขาพี่ก็รัก” (หนูเมื่อยขาก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องไปช๊อปปิ้งบ่อย อิอิ)

ที่จริงแฟนผมเองก็ฝากเพื่อนพยาบาลซื้อถุงน่องแบบ support อยู่เหมือนกัน เธอบอกว่าฝากมาเป็นปีแล้ว ยังไม่ได้ของสักที เพราะต้องวัดขนาดแล้วสั่งซื้อจากต่างประเทศ ราคาก็เป็นพันบาทเหมือนกัน แต่ก็ถูกกว่าซื้อตามโรงพยาบาลที่ราคาสองพันบาทขึ้นไป

เมื่อวาน (วันจันทร์) ผมเดินทะลุเซ็นทรัลปิ่นเกล้า จะไปโลตัส ที่ต้องเดินทะลุเพราะเซ็นทรัลเอาแผงเหล็กมากั้นปิดทางเดิน ทำเป็นทางจราจร ดังนั้นถ้าเดินเข้าช่องทางผิดแล้ว ต้องลงไปเดินบนถนน หรือจำต้องเดินย้อนกลับมาไกล จึงเกิดความลำบากเมื่อเดินด้านนอก และการเดินทะลุก็จะได้ถือโอกาสตากแอร์ฟรีด้วย (แหะๆ)

พอเดินเข้ามาในตัวห้างเซ็นทรัล ก็เห็นร้านขายชุด support ทั้งตัวกำลังตั้งแผง แต่คนขายนั่งหันหลังออกมา (คงกำลังแต่งหน้า) ด้วยความเป็นห่วงเมีย อยากช่วยเขาหาซื้อถุงน่องแบบ support ก็เลยว่าจะถามคนขายดูว่ามีของไหม ยืนรออยู่สักพัก ในหัวก็นึกคำที่จะถามเอาไว้ด้วย แต่คนขายก็ไม่เห็นพร้อมสักที ผมลองดูรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ไม่เห็นมีเป็นแบบถุงน่องเลย มีแต่ที่เป็นชุดรัดทั้งตัว (เท่าที่เห็นเป็นเสื้อรัดต้นแขน นม พุง กับกางเกงขาสั้นรัดก้นกับต้นขาเท่านั้น) เลยเดินออกมา ไปทำธุระที่โลตัสต่อ

ตอนที่ก้าวขาออกมาสองสามก้าว ผมก็ยังคงสะกดคำต่างๆ และนึกถึงประโยคที่เตรียมจะถามไว้ในหัว แล้วจู่ๆ ก็ใจหายวาบ เพราะคำที่อยู่ในใจคือ “ขอโทษนะครับ มีถุงยางแบบ support ไหมครับ?”

งานแต่งงานผ่านไปแล้วด้วยความสนุกสนาน (ของข้าพเจ้าเอง แหะๆ) แต่ออกจะขลุกขลักสักเล็กน้อย เนื่องจากแขกผู้มีเกียรติมาร่วมงานเหนือความคาดหมาย จนล้นทะลักออกมายืนกันนอกห้องจัดงาน (เอิ๊ก) -_-”

จึงขอมากล่าวคำว่าขอบคุณทุกๆ ท่าน ที่สละเวลาอันมีค่ามาร่วมเป็นเกียรติในงาน รวมถึงคนที่มาไม่ได้ แต่ยังคงคิดถึงกันด้วยนะครับ :) และต้องขออภัยในสิ่งใดๆ ที่ทำให้ท่านรู้สึกไม่สะดวก ไม่สบาย อึดอัด ขัดใจในคืนนั้น

เอาไว้ได้อัลบั้มรูปจากทางโรงแรมแล้วจะมาแสดงให้ท่านๆ ได้รับชมกันอีกครั้งนะครับ ขอบคุณอีกครั้งที่ทำให้ผมรู้สึกดีที่มีคนมาร่วมงานมากมาย เพราะนี่คงเป็นโอกาสเดียวที่ผมจะได้เห็นว่ามีคนให้ความรัก ความสำคัญกันมากขนาดไหน (ก็ถ้าเป็นงานสุดท้ายของชีวิต ผมคงไม่ได้เห็นว่ามีใครมาบ้างเนอะ) ;)

ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณครับ :)

ไม่ค่อยมีโอกาสได้ใช้อินเตอร์เน็ต เลยเพิ่งนำการ์ดมาโพสให้ดูกัน (สำหรับผู้ที่ไม่ได้รับการ์ดครับ)

แฟนผมเลือกเอง มีแต่คนบอกว่าน่ารัก

(หลายๆ คนบอกว่าผมก็น่ารักด้วย .. หลายๆ คนได้แก่ ตัวผม, ข้าพเจ้า, me, myself, I และเงาในกระจก)

เนื้อหา ข้อความข้างในการ์ด

และสุดท้าย แผนที่ทางมางานครับ

สุขสันต์วันปีใหม่ครับ ปีใหม่นี้ควรงดสุราและของมึนเมา เพราะจะทำให้ความสามารถในการขับขี่ภรรยาลดลง !! :D

เมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา ได้ยินเพลงของพี่เบิร์ด “ตกหลุมรักเธอทุกวัน” ปุ๊บ สะดุดหูสะดุดใจมาก เลยลองค้นดูใน blog ตัวเอง เพราะคุ้นๆ ว่าเคยโพสความรู้สึกคล้ายๆ อย่างนี้ไว้ จากนั้นก็ google เพื่อหาเนื้อเพลง ก่อนจะเจอเนื้อเพลงก็เจอหนังสือ ‘ฉันตกหลุมรักเธอทุกวัน’ เข้าให้อีกอย่างหนึ่ง

จากที่เคยบอกไว้ว่า “อยากบอกให้แฟนรู้ อยากให้เธอได้อ่าน แต่ว่ายังไม่กล้า” ก็เลยคิดว่าอยากบอกแฟนแล้วล่ะ จึงส่ง url ของ blog เราไปให้เธอทาง SMS

แล้วก็มานั่งดูวันที่ที่โพสไว้ ฝันไปถึงวันแต่งงานที่จะมาถึงในเดือนหน้า เฮ้ย มันห่างกันสองปีพอดีเลยนี่นา :D เวลาผ่านมาเป็นปี แต่ความรู้สึกแบบนั้นไม่ได้หายไปไหนเลย :)

ตอนบ่ายแฟนโทรมาตาม ให้ไปตรวจร่างกายโปรแกรมเตรียมตัวแต่งงานที่โรงพยาบาลจุฬา ที่จริงเธอเคยอาสาเจาะเลือดให้ แต่เราไม่เอา (กลัวโดนแกล้ง เพราะเราเองชอบแกล้งคน แหะๆ)

ระหว่างทางเดินไปทำเรื่องขอตรวจ Lab เธอก็บ่นกับเพื่อนเธอ เรื่องที่เราไม่ยอมให้เธอเจาะตัวอย่างเลือด แถมกินข้าวมาก่อนอีก ทำให้ไม่สามารถตรวจหาระดับน้ำตาลได้ ก็เลยบอกไปว่า “เฮ้ยอย่างพี่ถ้าตรวจพบน้ำตาลในเลือดมากนะ เขาไม่นับว่าเป็นเบาหวานหรอก แต่เป็นผู้ชายโรแมนติค”

พอทำบัตรเสร็จ รายการแรกคือการเอ็กซเรย์ปอด เธอบอกว่า “เข้าไปให้เจ้าหน้าที่ตรวจดูสิว่าปอดแหกขนาดไหน” เราก็ได้แต่ตอบว่า “จ๊ะ จ๊ะ” แล้วเดินเข้าไปให้เขาตรวจโดยดี

จากนั้นก็ไปเจาะเลือด ตรวจหาโรคอะไรมั่งก็ไม่รู้ นั่งดูเลือดตัวเองพุ่งเข้าหลอดอย่างแรง ตื่นเต้นดี ไม่เหมือนกับตอนบริจาคโลหิต เพราะตอนนั้นมองไม่เห็นเลือดพุ่งจู๊ดเข้าไปในถุงเก็บเลือด

ก่อนจะไปเก็บตัวอย่างปัสสาวะเป็นรายการต่อไป แฟนผมก็พูดว่า

“เจ็บไหมล่ะ สมน้ำหน้า เค้าจะทำให้ก็ไม่เอา อยากมาให้เจ้าหน้าที่เจาะดีนัก เจ็บละสิ สมน้ำหน้า”

เราจึงทำเสียงอ่อยๆ บอกว่า “เจ็บคร๊าบ”

“นี่ไม่ต้องมาทำสำออย ทีบริจาคโลหิตไม่เห็นเป็นไร”

“อ้าว ก็รู้ว่าหนูอยากได้ยินคำนี้จากพี่ ก็เลยพูดให้ฟังไง อยากได้ยินคำว่ารักไหมล่ะ เดี๋ยวพูดให้ฟัง”

“อ้วก”

กราบสวัสดีมิตรรักแฟน blog ชาวอินเตอร์เน็ตที่รัก กระผมกำลังจะแต่งงานกับผู้สาวที่ดูใจกันมาแปดปี (ครบรอบเมื่อวันที่ ๒๘ พฤศจิกายน ที่ผ่านมา) โดยจะจัดงานที่โรงแรม S.D. Avenue ปิ่นเกล้า (ตรงข้ามเมอร์รี่คิงส์เก่า ที่ตอนนี้กำลังสร้างเป็น Lotus) ในวันเสาร์ที่ ๕ มกราคม ๒๕๕๑ เวลาเย็นๆ ประมาณห้าโมงครึ่ง ณ ห้องอัมรินทร์

หลังจากเฝ้าเพียรพยายามติดต่อหลายๆ ท่านที่ผมรู้จัก แต่ติดต่อไม่ได้ เพราะท่านไม่รับสายบ้าง เปลี่ยนเบอร์ไปแล้วบ้าง จึงไม่ทราบว่าจะติดต่อท่านๆ อย่างไร คิดถึงหนทางป่าวประกาศลง blog นี้ โดยหวังจะให้เป็นวิธีติดต่อเหล่าจอมยุทธ์ได้อีกทางหนึ่ง

กราบเรียนเชิญมา ณ ที่นี้ หากติดธุระมาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะเข้าใจถึงความจำเป็นของแต่ละคน แต่ว่าอยากให้มากันจริงๆ นะ และท่านใดต้องการการ์ดพร้อมแผนที่ กรุณาส่งที่อยู่ของท่านให้กระผมด้วยที่อีเมล speednetclub at gmail dot com กระผมจะจัดการส่งการ์ดให้ต่อไป (รีบหน่อยเด้อ เดี๋ยวจะส่งไม่ทัน) หรือหากท่านต้องการการ์ดในรูปแบบภาพถ่ายส่งให้ทาง e-mail ก็จะจัดการให้ได้เช่นกัน :)

ขอขอบพระคุณทุกท่านมาล่วงหน้า หวังว่าจะได้เจอกัน :)

/me เพื่อนโทรมาอวยพรจากชัยภูมิบอกว่า “แล้วมึงจะรู้ว่าสวรรค์อยู่แค่เอื้อม”

ตอนที่แล้ว ที่พูดถึงโปรเจคที่มีการคุยกันเล่นๆ บนโต๊ะอาหารกับชาว geeks โปรเจคดังกล่าวคือ Google เวอร์ชั่น อับดุล โดยจะคล้ายๆ กับ Yahoo!รอบรู้ ที่ปุ่ม Search จะเป็นคำว่า “ถามอะไรตอบได้” ส่วนตรง I’m feeling lucky จะเป็นคำว่า “เอ๊ย”

วันนี้ผมไปเจอเว็บนี้มา

http://blog.macroart.net/2007/11/abdul-answers-your-questions.html

ปรากฏว่าเจ๋งกว่าที่คุยบนโต๊ะอาหารอีกล่ะ :D

ค่ำที่ ๒๘ ตุลาคม ๒๕๕๐ มีนัดกินข้าวกับน้องๆ ที่เคยทำงานร่วมกันที่ออฟฟิศทองหล่อ (เป็นกลุ่มที่ออกจากที่นั่นกันหมดแล้ว)

นัดกันที่เซ็นทรัลลาดพร้าว ห้าโมงเย็น กลุ่มแรกที่ไปถึงมี คุณตุ่น(คนทำนกฮูกบินๆ ที่เว็บ thaiteentv.com) คุณวัน คุณตั้ม ผมตามไปเป็นคนที่สี่ (ไปถึงหกโมงยี่สิบ .. เอิ๊ก) กินพิซซ่าฮัทกันก่อน ส่วนคุณกล้า กับ คุณเก่ง ตามมาสมทบภายหลังจากไบเทค ที่จริงต้องมีคุณเมธีอีกคน แต่ขานั้นมาไม่ได้ คุณตุ่นจึงฝากคืน VCD ให้แทน

กินพิซซ่าอิ่มกันแล้ว คุณเก่งกับคุณกล้ายังมาไม่ถึง แต่โทรมาบอกว่าจะพาไปกินอาหารที่ร้านปาเต๊ะ สามารถเดินไปจากเซ็นทรัลได้

คุณเก่งกับคุณกล้ามาถึงร้านพิซซ่า (สองคนนี้เป็นแก๊งค์ iPhone ทั้งคู่) และนำสมาชิกมาอีกสามท่านมีคุณตาล คุณหนึ่ง และคุณอ้อ ทั้งหมดมาจากงาน Google ที่ไบเทค

ไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้พบกับคุณอ้อ หรือ คุณพรทิพย์ กองชุน มาก่อน เพราะเคยแต่เข้าไปอ่านบทความโดยได้ link มาจากคุณกำธรอีกที

จากนั้นก็ย้ายไปร้านปาเต๊ะ เดินไปจากเซ็นทรัลได้จริง แต่ไกลมากกกกกกกกกกกกกกก

ที่โต๊ะอาหาร แต่ละคนเป็น computer geek กันทั้งนั้น เราได้แต่นั่งฟัง แถมถูกคุณอ้ออำอีกด้วยว่าเป็นคนสิงคโปร์ (ตอนแรกเชื่อสนิทเลย แต่มานึกได้ภายหลังว่าเขียนบทความภาษาไทยได้ซะขนาดนั้น น่าจะเป็นคนไทยมากกว่า)

เรื่องที่คุยกัน ส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับงานของแต่ละคน เทคโนโลยีและคอมพิวเตอร์ รวมถึงเทรนด์ต่างๆ และคุยกันเล่นๆ จนได้ไอเดียขึ้นมา ซึ่งอาจทำให้มี Google เวอร์ชั่นฮาๆ ขำๆ (อะ เอามาบอกไม่ได้ ไว้รอดูก่อนละกันว่าจะผ่านการพิจารณาไหม .. แหมถ้าหากว่าผ่านและมีให้ใช้งานจริง ก็จะภูมิใจที่งานนี้ได้ข่าว inside เร็วกว่า blognone)

กินเสร็จ กว่าจะออกมาจากร้านก็ห้าทุ่มกว่า เกือบไม่ทันรถไฟฟ้าใต้ดินเที่ยวสุดท้าย โชคดีที่ข้ามสะพานลอยมาก็เจอทางลงสถานีเลย ไม่ต้องเดินข้ามฟากไปจนถึงเซ็นทรัลอีกรอบ

ค่ำคืนนี้ขอขอบคุณเพื่อนๆ ที่เคยร่วมงานกันมาทุกคน ผมรู้สึกโชคดีที่ได้รู้จักและได้ร่วมงานกับพวกคุณ แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่ประทับใจมาก รวมทั้งขอบคุณ geeks ทุกท่านที่มาร่วมรับประทานอาหารด้วยกันครับ :)

เมื่อวานเจอเพื่อนโรจน์ที่เซ็นทรัลปิ่นเกล้า เพื่อนโรจน์นำไม้กอล์ฟไปซ่อม เลยได้ไปกินข้าวด้วยกันที่ชั้น Food Centre เพราะว่าผมกินเจ ส่วนแฟนผม กับเพื่อนโรจน์ไม่กินเจ

กินไปคุยไป ตอนหนึ่งเพื่อนโรจน์เล่าให้ฟังว่า วันก่อนไปเจอร้านขายกาแฟ เห็นใส่นมข้น ก็เลยถามเจ๊คนขายว่านมข้นนี่เจเหรอ เจ๊แกตอบว่า “เจจ๊ะ นมข้นหวานก็เจ” แล้วเจ๊แกก็ยกกระป๋องนมขึ้นขึ้นมาชี้ให้ดูพร้อมกับพูดว่า “เพราะเจ๊ใช้ตรามะลิ” … เออ เอาเข้าไป

นอกจากเรื่องนมข้นหวานแล้ว มีอีกเรื่องนึง เพื่อนโรจน์บอกว่าเจอร้านทำอาหารเจแต่ใส่กุ้งแห้งด้วย … เพื่อนโรจน์ก็อึ้ง แล้วถามเจ๊ว่ากุ้งแห้งนี่เจเหรอ เจ๊ก็บอกว่า “เจจ๊ะ เจจริงๆ จ๊ะ เพราะว่าเจ๊ทำสะอาด เจแปลว่าสะอาดจ๊ะ” .. เออ อันนี้หนักกว่า -_-”

ผมกินเจไม่ใช่ด้วยเหตุผลอื่นใด นอกจากทำเพื่อแม่ เพราะคุณแม่เคยบอกว่า ขณะที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ ถ้าลูกๆ กินเจ แม่จะได้บุญ แต่ถ้าแม่ตายไปแล้ว ลูกคนไหนที่กินเจก็จะได้บุญแก่ตัวเอง

หลักศาสนาพุทธก็ไม่มีการบัญญัติไว้ว่าให้กินเจ ผมจึงไม่เคร่งครัดกับมันมากนัก คือใครไม่กินเจจะมากินร่วมกับผมก็ได้ ใช้ช้อนตักเข้ามากินจานเดียวกันก็ได้ ผมไม่ถือ แต่ผมไม่ชอบพวก หมูเจ เป็ดเจ ไก่เจ ผมคิดง่ายๆ ว่า ถ้าทำใจไม่ได้ก็อย่ากินดีกว่า เรื่องนี้คุณพ่อผมก็คิดเหมือนกัน คือถ้าเข้าร้านไหนแล้วมีเมนูแบบนี้ ก็ออกจากร้านนั้นเลยทันที

สองสามปีมานี้มีกระแสว่า “หอยนางรม เป็นอาหารเจ” โดยมีเรื่องเล่าว่า สมัยที่พระถังซำจั๋งไปอัญเชิญพระไตรปิฎก ไปติดเกาะแห่งหนึ่ง แล้วไม่มีอาหารกิน จึงปวารณากินหอยนางรม … ผมว่าเรื่องนี้เพี้ยนสุดๆ เพราะตามหลักศาสนาพุทธสอนไว้ว่า “พึงเสียทรัพย์เพื่อรักษาอวัยวะ พึงเสียอวัยวะเพื่อรักษาชีวิต พึงเสียชีวิตเพื่อรักษาธรรม” ดังนั้นเรื่องที่กล่าวอ้างกันมาจึงไม่มีความน่าเชื่อถือ

สรุปง่ายๆ ตรงนี้ว่า ถ้าทำใจไม่ได้ก็อย่าแดกมันเลยดีกว่าครับ :)

เมื่อวานแฟนผมไปซื้อโทรศัพท์เคลื่อนที่เครื่องใหม่ หลังจากยึด Nokia 1110i ของผมไปใช้อยู่หลายเดือน

ที่จริงเธอก็จะซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่อยู่หลายรอบแล้ว แต่ยังไม่เจอ “เครื่องที่ใช่ อันที่ถูกใจ” สักครั้ง

เธอบอกว่า ไม่รู้ว่าต้องการโทรศัพท์แบบไหน เพราะส่วนใหญ่ใช้โทรออกและรับสาย ไอ้แบบที่มีเครื่องเล่น MP3 ก็ไม่อยากได้ เพราะเธอมีเครื่องเล่น MP3 อยู่แล้ว ฯลฯ

ตอนแรกเป้าหมายคือ “มือถือบางๆ เบาๆ สวยๆ ราคาไม่เกิน ๕,๐๐๐ บาท” ยี่ห้อแรกที่เราไปเดินดูกันคือ Nokia เพราะเธอเคยใช้ Nokia มาก่อน (ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยี่ห้ออื่นๆ จนน่าจะครบทุกแบรนด์ใหญ่ แล้ววนมายึด 1110i ของผมชั่วคราว)

เดินดูอยู่ในร้าน Nokia สักพัก ไม่เจอที่ถูกใจ จึงพากันเดินเข้าร้านถัดไป เธอเห็น Motorola RAZR V8 บาง สวยได้ใจ แต่เป็นฝาพับ (เธอมีประสบการณ์ไม่ดีกับโทรศัพท์แบบฝาพับ หลังจากสายแพขาด)

ขยับมาอีกหน่อยเจ้า E6 ก็ส่งแสงประกายเข้าสายตาเธอ … ผมรีบเชียร์ทันที เพราะมันเป็น Linux Phone คำถามเดียวที่แฟนผมถามคือ “มันเหมือนที่พี่หนุ่ยใช้หรือเปล่า” ผมพยักหน้ารับ (หนุ่ยใช้ E680 เมียหนุ่ยใช้ E680i)

นานมาแล้วแฟนผมเคยบอกว่า อยากได้โทรศัพท์ที่ดูโดเรมอนแบบที่หนุ่ยใช้ แถมจอของ E6 ก็ใหญ่ดีด้วย ในที่สุดเธอจึงตัดสินใจซื้อ

ตอนนี้ได้สาวกเข้าลัทธิ Linux เพิ่มมาอีกคนล่ะ (ถึงจะเป็นแค่ Linux Phone ก่อนก็เถอะ อิอิ) :D

Train Man : A True Love Story
(เทรนแมน ภารกิจแชทลุ้นรัก)

มีหนังสักกี่เรื่องที่คุณสามารถดูมันได้หลายๆ รอบโดยไม่เบื่อ ดูแล้วอิ่มเอิบใจ ความรักเบ่งบานพองโต ..

สำหรับผมแล้ว Train Man เป็นหนังเรื่องล่าสุดที่ผมดูได้หลายๆ รอบ และอยากแนะนำให้ดูกันทุกคน โดยเฉพาะคนที่เป็นคู่รักกัน อยากให้ได้นั่งดูด้วยกัน

ผมไปซื้อ DVD เรื่องนี้มาจาก J-Bics คลองถม เมื่อวันเสาร์ที่ ๖ ตุลาคมที่ผ่านมา เป็น DVD ชนิดขายขาด ราคา ๕๕ บาท ตอนแรกก็ไม่ค่อยมั่นใจคุณภาพหนังสักเท่าไหร่ เพราะราคามันถูกจนเหลือเชื่อ แต่ก็ลองซื้อมาเสี่ยงดู

ดูแล้วไม่ผิดหวัง มีความสุขเกิดขึ้นมากมาย จนอยากแบ่งปันความสุขที่มีออกไปให้คนรอบข้าง

ลองไปหามาดูกันนะครับ หนังติด Box Office ที่ญี่ปุ่นด้วย :)

คำแนะนำ ให้ดูแบบเสียงญี่ปุ่น แล้วอ่าน sub Thai จะได้อรรถรสในการรับชมมากกว่าครับ (ถึงแม้ว่าจะพากย์ไทยโดยพันธมิตรก็เถอะ)