Noi’s life & thoughts

เมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา ได้ยินเพลงของพี่เบิร์ด “ตกหลุมรักเธอทุกวัน” ปุ๊บ สะดุดหูสะดุดใจมาก เลยลองค้นดูใน blog ตัวเอง เพราะคุ้นๆ ว่าเคยโพสความรู้สึกคล้ายๆ อย่างนี้ไว้ จากนั้นก็ google เพื่อหาเนื้อเพลง ก่อนจะเจอเนื้อเพลงก็เจอหนังสือ ‘ฉันตกหลุมรักเธอทุกวัน’ เข้าให้อีกอย่างหนึ่ง

จากที่เคยบอกไว้ว่า “อยากบอกให้แฟนรู้ อยากให้เธอได้อ่าน แต่ว่ายังไม่กล้า” ก็เลยคิดว่าอยากบอกแฟนแล้วล่ะ จึงส่ง url ของ blog เราไปให้เธอทาง SMS

แล้วก็มานั่งดูวันที่ที่โพสไว้ ฝันไปถึงวันแต่งงานที่จะมาถึงในเดือนหน้า เฮ้ย มันห่างกันสองปีพอดีเลยนี่นา :D เวลาผ่านมาเป็นปี แต่ความรู้สึกแบบนั้นไม่ได้หายไปไหนเลย :)

ตอนบ่ายแฟนโทรมาตาม ให้ไปตรวจร่างกายโปรแกรมเตรียมตัวแต่งงานที่โรงพยาบาลจุฬา ที่จริงเธอเคยอาสาเจาะเลือดให้ แต่เราไม่เอา (กลัวโดนแกล้ง เพราะเราเองชอบแกล้งคน แหะๆ)

ระหว่างทางเดินไปทำเรื่องขอตรวจ Lab เธอก็บ่นกับเพื่อนเธอ เรื่องที่เราไม่ยอมให้เธอเจาะตัวอย่างเลือด แถมกินข้าวมาก่อนอีก ทำให้ไม่สามารถตรวจหาระดับน้ำตาลได้ ก็เลยบอกไปว่า “เฮ้ยอย่างพี่ถ้าตรวจพบน้ำตาลในเลือดมากนะ เขาไม่นับว่าเป็นเบาหวานหรอก แต่เป็นผู้ชายโรแมนติค”

พอทำบัตรเสร็จ รายการแรกคือการเอ็กซเรย์ปอด เธอบอกว่า “เข้าไปให้เจ้าหน้าที่ตรวจดูสิว่าปอดแหกขนาดไหน” เราก็ได้แต่ตอบว่า “จ๊ะ จ๊ะ” แล้วเดินเข้าไปให้เขาตรวจโดยดี

จากนั้นก็ไปเจาะเลือด ตรวจหาโรคอะไรมั่งก็ไม่รู้ นั่งดูเลือดตัวเองพุ่งเข้าหลอดอย่างแรง ตื่นเต้นดี ไม่เหมือนกับตอนบริจาคโลหิต เพราะตอนนั้นมองไม่เห็นเลือดพุ่งจู๊ดเข้าไปในถุงเก็บเลือด

ก่อนจะไปเก็บตัวอย่างปัสสาวะเป็นรายการต่อไป แฟนผมก็พูดว่า

“เจ็บไหมล่ะ สมน้ำหน้า เค้าจะทำให้ก็ไม่เอา อยากมาให้เจ้าหน้าที่เจาะดีนัก เจ็บละสิ สมน้ำหน้า”

เราจึงทำเสียงอ่อยๆ บอกว่า “เจ็บคร๊าบ”

“นี่ไม่ต้องมาทำสำออย ทีบริจาคโลหิตไม่เห็นเป็นไร”

“อ้าว ก็รู้ว่าหนูอยากได้ยินคำนี้จากพี่ ก็เลยพูดให้ฟังไง อยากได้ยินคำว่ารักไหมล่ะ เดี๋ยวพูดให้ฟัง”

“อ้วก”