Noi’s life & thoughts

สมัยที่ผมเรียน Main Course อยู่ที่ New Zealand ผมนั่งติดกับเพื่อนคนหนึ่ง ชื่อ Ged Maybury ซึ่งเป็นนักเขียน เราสองคนสนิทกันมาก

ตอนที่ไปฝึกงานกันที่ Queenstown เราก็พักอยู่ด้วยกันแบบจนๆ ตอนที่ขำและจำได้แม่นที่สุด ก็คือตอนที่เราพยายามเอาเส้นสปาเกตตี้ลงไปต้มในกาน้ำร้อน แล้วปรากฏว่ากินกันไม่ได้ เพราะเส้นมันอืดสุดๆ แล้วไปพันอยู่กับแกนข้างในกาอีกต่างหาก ฮามากๆ :D

ผมคิดเสมอว่าหากเพื่อนผมมี web site ของเขาเอง ก็จะหาทาง link ไปถึง … และคริสต์มาสนี้เองเขาบอกผมว่า เขามีเว็บแล้ว ;)

http://au.geocities.com/gedmaybury/

ตอนที่ต้องลาจากกัน เขาเชิญผมไปทานอาหารที่บ้าน และให้หนังสือผมมาเล่มหนึ่งด้วย … แต่ยังอ่านไม่จบเล่มสักที .. แหะๆ

ทุกวันนี้เพื่อนผมย้ายครอบครัวไปอยู่ออสเตรเลียแล้ว หวังว่าชีวิตเขาจะรุ่งเรืองกว่าเดิม :)

I wish you good luck, my friend :)

/updated link December 5, 2007

เมื่อวาน ที่ออฟฟิศบางรัก น้องอรบอกว่ารู้สึกเหมือนมีไข้ พี่หน่อยมียาอะไรบ้างไหม จึงแนะนำให้กินพาราเซตตามอล ปริมาณตามน้ำหนักตัว (น้องอรบอกว่า อย่างนี้กินเม็ดเดียวพอ แต่ผมยืนยันให้เธอกินสองเม็ด)

เช้านี้น้องอรมาทำงาน จึงถามไถ่ ได้ความว่าเธอกลับบ้านไปกินยาอีกสองครั้ง ครั้งละสองเม็ด ทุกสี่ชั่วโมง วันนี้มีอาการดีขึ้นมาก

ตอนสายๆ ได้ยินคุณแต้วบ่นว่าเป็นร้อนในอีกแล้ว เลยเอาจับเลี้ยงชนิดผงมาให้คุณแต้วชงดื่มสี่สอง บอกให้ชงครั้งละสองซองในแก้วเดียว แล้วให้ดื่มทั้งวันจนครบทั้งสี่ซอง

จากนั้นก็มีการแซวกันว่าพี่หน่อยเป็นหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ แถมเป็นทั้งหมอแผนปัจจุบัน และหมอแผนจีน

ตอนกลางคืน ไปดูหนังเรื่องนักรบคู่มังกร Eragon (ลูกมังกรน่ารักมากๆ เดี๋ยวคงทำเป็นตุ๊กตาออกมาขาย) ได้วิธีรักษาคนป่วยมาอีกอย่างนึง …

ต่อไปนี้ถ้าใครป่วยอีก พี่หน่อยก็จะร่ายมนต์ว่า .. “เวอีส ฮีล”

พี่หน่อยก็จะเป็นทั้งหมอแผนปัจจุบัน หมอแผนจีน และหมอผีไปในตัว :D

/me แล้วจะกลายเป็นหมอผีทะเลไปในที่สุดหรือเปล่านะ :P

ในที่สุด วันที่รอคอยก็มาถึง :)

http://www.opentle.org/th/node/4270

TLE8-BETA-RELEASE
ลินุกซ์ทะเล 8.0 (รุ่นทดสอบ)

รักกันจริง กดลิงค์ไปอ่านกันเล๊ย :D

A blue car หน้าโรงพยาบาลจุฬา

ร่างกายผมมีวิธีระบายความเครียดออกทางความฝัน และด้วยการละเมอ

ผมเคยละเมอพูด (เป็นภาษาไทย และบางครั้งเป็นภาษาอังกฤษ) และละเมอหัวเราะมาหลายครั้งแล้ว ที่ผมรู้ว่าผมละเมอพูด หัวเราะ ก็เพราะผมทำสิ่งเหล่านั้น จนกระทั่งตื่นขึ้นมาแล้วยังคงทำอาการนั้นๆ ต่อไปอีกสักพักจนรู้ตัวตื่นเต็มที่

แต่เมื่อคืนนี้ ผมละเมอต่างออกไป …

ตลอดหลายคืนที่ผ่านมา ผมได้ยินเสียงแมวร้องอยู่นอกหน้าต่าง แต่ไม่รู้ว่ามันร้องอยู่ตรงไหน มันร้องตั้งแต่หัวค่ำ และร้องแทบทั้งคืน มีบางครั้งที่รู้สึกรำคาญบ้าง แต่พอมีสติก็คิดว่า มันเป็นเสียงธรรมชาติ เราไม่ต้องเอาจิตไปจับมัน มันก็ไม่รบกวนจิตใจเรา

ตอนเข้านอนทุกคืน ผมจะกำหนดสติไว้ที่ท้องพองยุบ จนกระทั่งหลับไป เพื่อจะได้ตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น และรู้ตัวตื่นเต็มที่เมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก

ห้องที่ผมนอนมีผนังเป็นปูนสามด้าน อีกด้านที่เหลือเป็นไม้อัดกั้นระหว่างห้องคุณพ่อกับห้องผม หัวนอนทางทิศใต้มีหน้าต่างบานเลื่อนพร้อมมุ้งลวด ซึ่งผมจะเปิดหน้าต่างไว้หนึ่งบานเสมอ (ยกเว้นคืนที่ฝนตก ต้องตื่นมาปิดหน้าต่าง เพื่อไม่ให้ฝนสาดเข้ามา) และถัดจากหน้าต่างบานที่ผมเปิดก็จะเป็นหน้าต่างของบ้านติดกัน

กลางดึกที่ผ่านมา ผมตกใจตื่นเพราะได้ยินเสียงตวาดดัง “เฮ้ย” ก้องสะท้อนอยู่ในห้องนอน พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นสภาพว่าผมไม่ได้นอนราบอยู่กับพื้น แต่เอี้ยวตัวด้านซ้ายขึ้นมาโดยมีท่อนแขนขวาดันพื้นพยุงตัวไว้ หันหน้าออกไปทางหน้าต่างบานที่เปิดอยู่ แล้วเสียงที่ได้ยินก็คือเสียงผมเองชัดๆ

กำลังเรียกสติ ลำดับเหตุการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ได้ยินเสียงแมวร้อง แต่เป็นเสียงที่ค่อยและสั้นกว่าเดิม แล้วก็ได้ยินเสียงน้องข้างบ้านพูดว่า “นังปีโป้ เข้าบ้านเร็ว”

/me คืนนี้ได้ยินเสียงนังปีโป้ร้องอยู่สองสามแง๊ว แล้วก็เงียบหายไป คาดว่าคงจะเงียบไปอีกหลายคืน :D