Noi’s life & thoughts

/me นั่งหัวเราะอยู่ตั้งนาน :D

พันธมิตรฯ เคลื่อนทัพถึงอนุสาวรีย์ฯ ปักหลักปราศรัยไล่ “แม้ว”

กำลังจะนอน แวะไปอ่านข่าว เจอข่าวนี้เข้า เลยออกไปเดินเล่น ดูจำนวนคนให้เห็นกับตา …

นี่ถ้าปักหลักกันยันเช้า ผู้คนจะไปทำงานกันยังไง

/me ไม่มีกล้องดิจิตอลไปถ่ายรูปมาเก็บไว้ให้ลูกหลานดู อย่างน้อยก็เข้าไปอยู่กับเขาตั้งเกือบสองนาที (ก็ป่วยไง ต้องรีบกลับมานอน) :P

เช้านี้ตื่นมาหลายรอบ รู้สึกเหมือนคนป่วย คือฝันสะเปะสะปะ แล้วก็ตื่นตอนเช้ามากๆ แต่ว่ายังไม่อยากตื่น พอได้นอนต่ออีกหน่อยก็รู้สึกดีขึ้น

สาย เที่ยง บ่าย ก็ไม่มีอาการอะไร แต่พอตกเย็น มึนหัวมาก เหมือนไม่สบายจริงๆ รีบกินข้าว ดื่มน้ำตามเยอะๆ แล้วใส่เสื้อกันหนาวเพื่อให้ร่างกายอุ่น พอค่ำๆ หน่อยอาการก็ดีขึ้น เหมือนไม่เป็นอะไร

ดึกมา มีอาการไม่ค่อยดีอีกแล้ว -_-”

สันนิษฐานได้ว่าอาจจะเป็นโรคดังต่อไปนี้
๑. โรคขี้เกียจ (อยากพักร้อนจริงๆ)
๒. โรคคิดถึงแฟน (จริงๆ นะ)
๓. ร้อนใน เพราะไม่ได้ถ่ายหลายวัน … ก็มันออกมาแต่ลมนี่นา ฮือๆ

รู้สึกไม่ค่อยสบายมาหลายวัน แต่เป็นไม่มาก เลยยังไม่ยอมกินยา พอตกดึกคืนนี้มีอาการปวดหัวมากขึ้น ดูปฏิทินแล้วจะต้องไปบริจาคโลหิตวันที่ ๕ มีนาคม คิดว่ากินยาซะวันนี้ จะได้หายดี และจะได้ทิ้งช่วงหนึ่งอาทิตย์ก่อนบริจาคโลหิตพอดีด้วย

เปิดกล่องยาหาพาราฯ มากิน นึกขึ้นได้ว่าแฟนเคยบอกให้ดูวันหมดอายุ เลยดูที่ข้างกระปุก … อ้าว หมดอายุไปตั้งแต่วันที่ ๕ ก.พ. แล้วนี่หว่า -_-”

โชคดีที่มีทิฟฟี่รุ่นใหม่อยู่แผงครึ่ง (หกเม็ด) ยังไม่หมดอายุด้วย เลยซัดไปสองเม็ด แล้วนั่งพิมพ์งานต่อ

งานยังไม่เสร็จดีหรอก (ยังพิมพ์ได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ) -_-” แต่รีบนอนดีกว่า จะได้แข็งแรงมีสุขภาพดี ไม่หมดอายุเร็วเหมือนยาที่เพิ่งทิ้งไป :P

ผมติดตามอ่านคอลัมน์ หนอนในตะกร้า ของคุณ วินทร์ เลียววาริณ อย่างสม่ำเสมอ บ่อยครั้งที่มีเรื่องให้ขบคิด หรือประทับใจ เช่นวันนี้เป็นต้น เข้าไปอ่านเรื่อง “โอกาสที่สอง” แล้วอยากให้อีกหลายคนได้อ่านด้วย

ที่จริงเมื่อวันพฤหัสบดีที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙ ก็เพิ่งได้รับ “จดหมายข่าวจากดังตฤณ” พูดเรื่องทำนองเดียวกัน

สมัยเรียนอยู่ที่นิวซีแลนด์ ผมเคยได้รับจดหมายอิเล็กทรอนิก มีข้อความว่า

Yesterday is history
Tomorrow is mystery
Today is a gift
So that’s why we call it “Present”