น้องพีเป็นลูกชายคนที่สองของบ้านตรงข้าม ตอนนี้คงมีอายุราวๆ เกือบๆ สามขวบ
วันก่อนเรากินข้าวเสร็จก็ออกจากบ้านเพื่อมาเปิดร้าน เจอน้องพีกำลังเตะบอลพลาสติกลูกเล็กๆ อยู่บนถนนที่คั่นระหว่างบ้านของเราอยู่กับพ่อของน้องพี ก็เลยหยุดดูซะหน่อย มีจังหวะหนี่งที่น้องพีเตะลูกบอลมาทางเรา เราก็เลยแกล้งเก็บลูกบอลไว้ น้องพีเลยวิ่งเข้ามาหา แล้วแกล้งถามว่ามอเตอร์ไซค์คันที่วิ่งผ่านไปเมื่อกี้นี้สีอะไร
เราไม่ตอบ แต่จับน้องพีไว้ในอ้้อมแขนแล้วแกล้งถามว่า “ไปเที่ยวกันมั๊ย? เดี๋ยวจะพาไปเที่ยวเขมร เอามั๊ย” สงสัยน้องพีจะจำได้ว่าไอ้หมอนี่ชอบถาม จะหลอกให้ไปเป็นขอทานที่เขมรบ่อยๆ ตั้งแต่น้องพียังเล็กๆ น้องพีจึงตอบว่า
“ไปไม่ได้หรอก เตะบอลอยู่”
“ไปเตะที่เขมรก็ได้ ไม่ได้ตัดขาซะหน่อย ตัดแขนออกอย่างเดียว”
“เดี๋ยวไม่มีที่กินไอติมน๊า” แล้วน้องพีก็สะบัดตัวหลุดวิ่งหนีจากไปพร้อมกับลูกบอล :D
