Archive for ตุลาคม, 2004
มาร่วมอนุโมทนาบุญกัน
เมื่อวานไปบริจาคโลหิตมาครับ (บริจาคครั้งแรกของปีนี้ -_-”) โดนหมอที่เจาะเลือดงอนใส่ด้วย …
หมอเปิดบัตรบริจาคโลหิตขึ้นมาดู เห็นว่าครั้งสุดท้ายที่มาบริจาคคือเดือนธันวาคม ปีที่แล้ว
“คราวนี้ตั้งใจมาบริจาคเหรอคะ?”
“ครับ พอดีเห็นมีประกาศว่าเลือดในคลังสำรองใกล้หมด และต้องการรับบริจาคด่วน”
“อ๋อ ถ้าไม่เห็นประกาศก็ไม่มาใช่ไหมคะ” (ทำเสียงงอน และค้อนใส่เล็กน้อย)
“เอ่อ ไม่ใช่ครับ พอดีคราวก่อนผมจะมาแล้วไม่สบายพอดี”
“แล้วนี่หายดีหรือยังคะ?”
“หายแล้วครับ แต่ที่ผ่านมานอนดึกบ่อยเลยไม่ได้มาบริจาค” (ทำหน้าเศร้าและเสียงสำนึกผิด -_-”)
คราวนี้โดนเจาะเลือดสองแขนเลย เพราะเขาต้องการเกล็ดเลือดกรุ๊ปเอพอดี แต่พอไปเจาะตรวจดูแล้ว เกล็ดเลือดผมมีแค่แสนเจ็ด ให้ไม่ได้ มีพอแค่ของตัวเองใช้ ถ้าจะบริจาคเกล็ดเลือดได้ต้องมีถึงสองแสนห้า เลยต้องกลับมาบริจาคโลหิตธรรมดาไป
ตอนที่นอนบริจาคอยู่หมอแนะนำว่า ถ้าอยากให้เกล็ดเลือดเยอะต้องนอนหัวค่ำและนอนให้เพียงพอ ถ้ายังนอนดึกบ่อยๆ ก็คงมีเกล็ดเลือดได้ไม่เยอะ และนอนกลางวันก็ไม่เหมือนนอนกลางคืนด้วยนะ ร่างกายได้พักผ่อนไม่เหมือนกัน (เราได้แต่อมยิ้มแก้มตุ่ย เพราะนอนกลางวันประจำ แหะๆ)
แต่ในที่สุดก็ได้บริจาคโลหิตไปเรียบร้อย จึงมาบอก และเชิญร่วมอนุโมทนาบุญที่ข้าพเจ้าได้ทำในครั้งนี้ด้วยเทอญ …
(ป.ล. เครื่องชั่งน้ำหนักที่สภากาชาดท่าทางไม่น่าไว้ใจ ก็เราชั่งที่บ้านได้หกสิบแปดเอง พอไปชั่งที่โน้น ไหงกลายเป็นเจ็ดสิบจุดหนึ่งได้วะ … ตอนเห็นตัวเลขขึ้นมา ถึงกับอึ้งไปหลายวิฯ)
ไซมอนขี่จักรยานได้แล้ว
ห่างหายไปนานเนื่องจากงอนเจ้า blogspot ที่ดื้อนัก ทำให้เราเหนื่อยหัวใจอยู่หลายรอบ บวกกับเกิดอาการบาดเจ็บด้วยโรคเอ็นข้อมืออักเสบ ทำให้พิมพ์ไม่ถนัด แต่ตอนนี้หายดีแล้ว :)
ช่วงที่ผ่านมามีเรื่องที่อยากเล่าให้ฟังอยู่เรื่องหนึ่ง คือ เช้าวันหนึ่งขณะที่ผมกำลังเดินมาเปิดร้าน เห็นเจ้าหนูไซมอนกำลังถีบจักรยานสองล้อสีเหลืองมอๆ มอมๆ คันเล็กๆ ที่มีล้อเสริมกันล้มอันจิ๋ว อยู่ข้างๆ ล้อหลังอีกสองอันบริเวณหน้าร้าน
คาดว่าจักรยานคันนี้คงเป็นสมบัติตกทอดกันมาของเด็กในละแวกนั้นจากรุ่นหนึ่งสู่รุ่นหนึ่ง จนมาถึงไซมอน ไซมอนถีบบันไดจักรยานไปได้จนสุดตีนข้างหนึ่งแล้วก็ถีบต่อไม่ได้ อาจจะเป็นด้วยชุดเฟืองจาน-โซ่ มันไม่ช่วยผ่อนแรงเพราะเก่า หรืออาจจะเพราะไซมอนขาสั้น พอถีบไปได้ตีนนึงแล้วก็ถีบต่อไม่ได้เพราะขาไม่ถึง ไม่มีแรงช่วยยันให้ถีบต่อไปได้ แต่ไซมอนก็มีวิธีแก้ไข โดยการลุกขึ้นมาจากเบาะแล้วเดินถัดๆ พาจักรยานไปข้างหน้าหน่อยนึง เพื่อให้บันไดเลื่อนไปอยู่ในตำแหน่งที่ถีบต่อไปได้อีกครั้ง ผมจึงเห็นไซมอนนั่งถีบจักรยานจนสุดตีน แล้วก็ลุกขึ้นเดินถัดๆ จักรยานไปข้างหน้า แล้วก็นั่งลงถีบต่อ ระยะทางจากหน้าร้านแว่นมาถึงหน้าร้านผม ก็คงทำให้ไซมอนเหนื่อยพอดี และเป็นเวลานานพอที่ผมจะจัดการเปิดร้านจนเรียบร้อย แล้วมายืนตั้งหลักดูพฤติกรรมของไซมอนต่อไป …
เมื่อไซมอนถีบๆ เดินๆ จักรยานจนมาถึงหน้าร้านผม ก็ลุกออกจากจักรยานคันดังกล่าว มายืนจังก้ากางขาอยู่ตรงประตูด้านนอก แล้วเอามือขวามาถูบริเวณพุงพร้อมทำเสียง ฉึก ฉึก .. จากนั้นก็วาดแขนซ้ายกับแขนขวาไปในทิศทางเดียวกัน และสลับไขว้ไปในอากาศสองสามครั้งและเปล่งอุทานว่า “แปลงร่าง !!!”
ผมยืนยิ้มดูเจ้าไซมอนแปลงร่างอยู่สองสามที แล้วไซมอนก็ลากจักรยานให้หันไปในทิศทางตรงข้ามกับที่ถีบมา จากนั้นก็กลับไปขึ้นจักรยาน ถีบๆ เดินๆ เหมือนเดิมไปทางหน้าร้านแว่น เมื่อถึงประตูหน้าร้านแว่น ไซมอนก็ลุกขึ้นยืนโดยที่ยังคร่อมจักรยานอยู่ แล้วหันหน้าไปทางกระจกหน้าร้านแว่น ก่อนเอามือสองข้างมารวมทรงผมข้างหน้าให้ตั้งๆ ขึ้นไป เหมือนทรงพังค์
แต่งผมหล่อเรียบร้อย ไซมอนก็นั่งลงไปบนเบาะจักรยานแล้วตะโกนเรียกแม่ให้มาช่วยลากรถ (ท่าทางไซมอนคนหล่อคงเหนื่อยจัดแล้วหล่ะ)
คติเตือนตนวันนี้
ข้อผิดพลาด เป็นบทเรียนให้เราทำในสิ่งที่ถูกต้อง
ข้อผิดพลาด เป็นสิ่งที่ช่วยให้เราสามารถตัดสินใจได้ดีขึ้นในอนาคต
เพราะฉะนั้น จงอย่าหัวเสียเมื่อมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้น
(ถ้ามันดีอยู่แล้ว อย่าเสือกไปขยับปลั๊ก เดี๋ยวเครื่องดับอีก -_-”)
