Noi’s life & thoughts

เริ่มอ่านอย่างจริงจังเป็นวันที่สาม (ยังไม่จบสักที)

====
เมื่อวานซืนได้จับมือกับคนดัง คุณอภิรักษ์ โกษะโยธิน แวะมาเยี่ยมที่ร้าน เลยขอจับมือซะเลย (คงได้โอกาสนี้โอกาสเดียวนี่แหละ)

====
ไปอ่านหนังสือต่อหล่ะ (ตื่นเต้น อยากอ่านให้จบไวๆ)

เมื่อคืนวานเครื่องปรับอากาศในร้านมีเสียงดังแปลกๆ สักพักก็กลับมาเป็นปกติ … แล้วอยู่ๆ ก็ไม่เย็น แต่เห็นว่าใกล้จะปิดร้านแล้ว เลยไม่ได้สนใจ (นึกว่ามันเป็นน้ำแข็งเหมือนเดิม)

เช้านี้ หลังจากไปซื้อทีวีสี LG ยี่สิบเอ็ดนิ้ว กับหม้อหุงข้าวขนาด ๑.๘ ลิตรใบใหม่ให้คุณแม่ (เงินคุณแม่นั่นแหละ แต่เราเป็นคนไปเลือกซื้อให้) กลับมาเปิดร้าน เปิดแอร์ … หน้าปัทม์แสดงอุณหภูมิห้องของเครื่องปรับอากาศแสดงอยู่ที่ ๓๐ องศาเซลเซียส หนึ่งชั่วโมงผ่านไป มันก็ยังคงเป็นสามสิบเหมือนเดิม ชักผิดปกติแล้วสิ … ตั้งค่าอุณหภูมิใหม่ จาก ๒๖ เป็น ๒๐ มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น …

ตัดสินใจค้นหานามบัตรร้านเครื่องปรับอากาศแถวบ้าน โทรไปตามช่างดีกว่า พอช่างแอร์มาถึง ตรวจสอบสภาพแล้วปรากฏว่า ลูกยางที่ป้องกันการเสียดสีของท่อแอร์กับโครงแอร์ ที่อยู่ภายนอกอาคารมันเปื่อยและขาด ทำให้ท่อส่งน้ำยาแอร์ตีกับโครงแล้วเกิดการรั่ว น้ำยาแอร์จึงออกมาหมด

มิน่า คุณป้าเจ้าของบ้านเคยทักว่าแอร์เรา (เครื่องคอมเพรสเซอร์ข้างนอก) ส่งเสียงแปลกๆ เมื่อครั้งที่ช่างมาทำความสะอาดให้สองเดือนก่อน ไอ้เราก็ไม่รู้สาเหตุ แถมไม่ตามช่างมาดูด้วย เพราะนึกว่าเครื่องมันฟิต เลยส่งเสียงเร่าร้อนแรงอย่างนั้น (ไม่น่าเลยตู)

ช่างขอกลับไปถามราคาค่าซ่อมแซมก่อน แล้วจะให้ทางร้านโทรมาแจ้งค่าบริการ สรุปค่าใช้จ่ายที่ทางร้านแจ้งมาอยู่ที่สามพันสามร้อยเจ็ดสิบห้าบาท … เราอึ้งไปเลย เพราะกะว่าเชื่อมท่อ(ที่เล็กกว่านิ้วก้อยเราอีก)แค่นี้บวกค่าน้ำยาแอร์น่าจะอยู่ราวๆ หนึ่งพัน ถึง หนึ่งพันห้าร้อยบาท แต่ราคาที่เขาเสนอมาเกินสิ่งที่เราคาดเอาไว้เยอะ ขอต่อรองราคาลงมาอยู่ที่ สามพันสองร้อยบาทถ้วน …

สงสัยว่าเดือนนี้บัญชีจะมีตัวแดงสะสมอีกแล้ว (เซ็งโคตร กะว่าเดือนนี้จะมีบวกสักห้าร้อยบาทนะเนี่ยะ … เฮ้อ ท่าทางว่าจะเป็นสถิติบัญชีติดลบต่อเนื่องยาวนานอันใหม่)

ขู่มันไว้ก่อน (เจ้า blogspot นี่แหละ) เผื่อว่ามันจะทำตัวดีขึ้น

เหมือนอย่างคอมพิวเตอร์ที่ร้าน (เครื่องที่เป็นวินโดวส์นั่นแหละ) พอรวนมากๆ แล้วตั้งใจจะฟอร์แมท มันก็จะทำตัวดีขึ้นมาอย่างทันตาทีเดียว ใช้งานได้ดีไปอีกสามสี่วัน ก็รวนอีก ต้องขู่กันบ่อยๆ

เจ็ดวันที่ผ่านมา ฟอร์แมทเครื่องวินโดวส์ไปไม่ต่ำกว่าห้ารอบ … แบบว่าหลังๆ ไม่ขู่แล้ว จับฟอร์แมทเลย ส่วนจำนวนรอบที่มีมาก เป็นเพราะลืมวิธี และขั้นตอนในการติดตั้ง (พวก drivers ต่างๆ ต้องลงตามขั้นตอนนะ ไม่อย่างนั้น แฮงค์กระจาย) แล้วขี้เกียจมาแก้ปัญหา เลยใช้วิธีฟอร์แมทนี่แหละ ไวที่สุดแล้ว

====
มะนาว เจ็ดสิบลูก สิบบาท … ซึ้อมาถุงนึง แบ่งให้พี่ร้านเน็ตใกล้ๆ กัน และแนะนำวิธีทำน้ำผึ้งผสมมะนาว พี่เขาเลยแบ่งน้ำผึ้งมาให้ถุงนึง (ประมาณว่าทำน้ำผึ้งผสมมะนาวได้เกือบสิบแก้ว)

มะนาวถูก ไข่แพง .. อยากกินไข่เจียวหมูสับ แต่กลัวได้น้อย (กลัวเขาใส่ไข่ให้แค่ เศษสามส่วนสี่ฟอง ขยักไว้ขายต่ออีกหน่อยนึง)

====
เมื่อวานแฟนซื้อ Mister Donut มาฝากกล่องนึง … อารมณ์ว่าเธออยากชิมอย่างละนิด (ไม่กล้ากินเยอะ กลัวอ้วน อิอิ) ที่เหลือเลยโดนเราซะด๊วบคนเดียวหมด

โดนัทแบบใหม่ ที่เรียกว่า “พอน กะ ริง” หรือ “พอน เกอ ริง” อะไรนี่แหละ เป็นลูกๆ มีวงละแปดลูก ราคาสิบห้าบาท เฉลี่ยลูกละสองบาท (ลดให้บาทนึง)

รสชาติคล้ายๆ ปาท่องโก๋นะ แต่ว่าเหนียวกว่านิดหน่อย เหนียวคล้ายๆ หมากฝรั่ง แต่ดีกว่าหมากฝรั่งตรงที่ไม่ติดฟันปลอม …

สรุปว่าเมื่อวานไม่ได้กินข้าวเย็น เพราะกินโดนัท กุ้ยช่าย ลูกชิ้นปลากราย ชาเย็น (ทั้งหมดทั้งสิ้นนั้นคือแย่งแฟนกิน)

====
วันนี้แฟนไปทำงาน ไม่มีคนซื้อขนมมาฝาก ตกเย็นหิว (มื้อเที่ยงบะหมี่หมูแดงให้มานิดเดียวเอง -_- ฮือๆ)

ไปซื้อคาลบี้ถุงใหญ่สิบเก้าบาทที่ 7-11 บอกพนักงานว่า อย่ายกมือไหว้ผมนะ ผมเขิน ถ้ายกมือไหว้ ผมจะไม่มาซื้อของอีก … เขาก็ยิ้มๆ พอจ่ายตังค์เสร็จ เดินออกมาจากเคาท์เตอร์หน่อยนึง น้องก็ยกมือขึ้นมาไหว้ ขอบคุณครับ คงกะว่าเราจะไม่เห็น … แต่พอดีเห็น น้องก็เลยเขินแทน

ลำบากใจเหมือนกันเนอะ พนักงานก็ต้องทำตามหน้าที่ แต่เราไม่ชอบนี่นา เพราะรู้สึกว่ามันเฝือ มันเกินไป มันไม่จริงใจ ไหว้ไม่ดูหน้าเลย เราออกจะหน้าตาอ่อนเยาว์เป็นรุ่นเดียวกันได้ มายกมือไหว้เราทำไมให้เขิน

เดี๋ยวต้องหามุขไปแกล้งพนักงาน 7-11 ซะหน่อยแล้ว