เมื่อตอนที่เริ่มๆ รู้สึกเหมือนๆ จะเป็นหวัดครั้งล่าสุด เมียผมซื้อผลไม้มาแช่ตู้เย็นไว้ให้ เพราะปกติผมเป็นคนชอบกินผัก ทั้งผักสด และผักดอง แต่ไม่ค่อยชอบกินผลไม้ (เออ มีกินผลไม้ดองบ้างเป็นบางครั้ง) สมัยที่ไปหาทำเลเปิดร้านอินเตอร์เน็ตในจังหวัดมหาสารคาม ผมไปพักอยู่กับหมีใหญ่ อยู่มาวันหนึ่งมีอาการหวัดแสดงให้เห็นนิดหน่อย ผมจึงรีบไปหาซื้อผลไม้สดที่เขาแช่ตู้รถเข็นขายมากิน หมีใหญ่เลยบอกผมว่า
“หน่อย มึงนี่เหมือนหมาเลย พอป่วยแล้วค่อยหาหญ้ากิน แทนที่จะกินเป็นประจำจะได้ไม่ป่วย”
มีผลไม้บางชนิดที่ผมไม่ค่อยอิดเอื้อนที่จะกิน คือ บรรดากล้วยทั้งหลาย แต่ถ้าเป็นกล้วยแปรรูปแทบทุกชนิด เช่น ตาก ปิ้ง เชื่อม ทับ ทอด ผมก็ไม่ชอบ ผมคิดว่า กล้วยมีรสธรรมชาติที่ดีอยู่แล้ว เมื่อนำไปแปรรูปแล้วมันเสียรส (แต่ดื่มน้ำกล้วยปั่นนะ .. ที่จริงถ้ามีน้ำกล้วยคั้น ผมก็คงไม่สั่งน้ำกล้วยปั่นเหมือนกัน)
สมัยเด็กๆ ผมชอบกินทุเรียนมาก แต่กินทีไรก็จะป่วยมีไข้ตัวร้อนสูงทุกที ผมจึงตัดสินใจว่าจะไม่กินทุเรียนอีก เพราะเวลาที่ผมมีไข้ อุณหภูมิจะขึ้นสูงมาก ร่างกายอ่อนเพลีย ไร้เรี่ยวแรง และทรมานสุดๆ หลังจากที่เลิกกินทุเรียน ก็รู้สึกว่า “ทุเรียนเหม็น” จึงพยายามอยู่ห่างเสมอ (แต่เออ กินทุเรียนทอดได้แฮะ กลับกันกับกล้วยเนอะ)
ผมเคยพยายามทบทวนดูว่าทำไมตัวเองจึงไม่ชอบกินผลไม้ และได้เหตุผลบางประการ
๑. กินผลไม้แล้วมักจะเลอะมือ เพราะผลไม้ส่วนใหญ่จะเฉอะแฉะ ล้างมือก่อนกินไม่พอ ยังต้องล้างมือหลังกินอีก
๒. มีขั้นตอนในการกินลำบาก เช่น ต้องใช้มีดปอกเปลือก ต้องผ่า ต้องระวังเมล็ดติดคอ (มีคนเตือนว่า อย่าเคี้ยวเมล็ดแตงโมสด เพราะทำให้ปวดหัว แต่เคี้ยวเม็ดก๋วยจี๊ได้)
๓. เปลือกผลไม้เน่าง่าย ต้องใส่ถุงพลาสติกมัดให้ดีก่อน ไม่งั้นมันจะส่งกลิ่นเหม็น (เวลาที่ผมกินผลไม้พวก สาลี่ แอปเปิ้ล ผมจึงมักกัดทั้งเปลือก)
ด้วยเหตุผลหลายข้อข้างต้น ทำให้ผมไม่ค่อยกินผลไม้ แล้วไปกินสิ่งตรงข้าม คือพวกขนมจุบจิบต่างๆ แทน เพราะขนมถุงๆ กินง่าย ไม่เลอะมือ (เลอะก็ดูดนิ้ว หรือเลีย) ถุงขนมก็ไม่ส่งกลิ่นเน่าเหม็นด้วย
ผ่านไปสองวันหลังจากที่เมียผมซื้อองุ่นมาแช่ตู้เย็นไว้ แม่ยายผมก็ฝากสาลี่ และแอปเปิ้ลมาให้อีกสองสามลูก อาการหวัดผมเริ่มแย่ลง แต่ผมก็ยังไม่ได้แตะต้องผลไม้ในตู้เย็นเลย เข้าวันที่สามเมียผมโทรศัพท์มาถามอาการจากที่ทำงานของเธอ และบอกให้กินผลไม้ในตู้เย็นด้วย เพราะรู้ว่าผมจะยอมกินผลไม้เมื่อป่วยไข้ไม่สบาย
“พี่หน่อย กินสาลี่กับแอปเปิ้ลด้วยนะ อาแมะฝากมาให้ องุ่นในตู้ก็กินได้นะ ถ้ายังไม่กินก็แกะพลาสติกออกให้ด้วยล่ะ เดี๋ยวมันจะเน่า แล้วถ้าจะกินองุ่นก็เอาเฉพาะที่จะกินมาใส่ถ้วยไปแช่น้ำล้าง เอาเกลือใส่น้ำนิดหน่อยด้วยนะ”
“นิดหน่อยนี่กี่ช้อน?”
“ก็กะกะเอา พอให้มันเค็มๆ นิดหน่อย”
“แล้วถ้าเค้ายังไม่กินวันนี้ล่ะ”
“นั่นไง ว่าแล้ว ไอ้นี่นะ ถ้ามันรู้สึกว่ายุ่งยากนิดหน่อยต้องบอกว่าไม่กินแน่ๆ เลย” เมียผมสามารถอ่านใจผมได้ถูกต้องไปซะทุกเรื่อง แล้วเธอก็บ่นต่อไปอีกว่า
“นี่ขนาดว่ายังไม่ทันได้บอกเลยนะ ว่าให้ปอกเปลือกองุ่นด้วย”
(อื้อ ก็เค้าเป็นคนไม่เรื่องมากนี่นา … เงอะ)
